Βυθιζόμενη γέφυρα - Ίσθμια

.
Επιστροφή από την Επίδαυρο με στάση στα Ίσθμια.


Η κίνηση των αυτοκινήτων διακόπτεται. Θα περάσει πλοίο! Η γέφυρα αρχίζει να βυθίζεται...

Η βύθιση έχει ολοκληρωθεί...

Το πλοίο πλησιάζει

Ο διάπλους

Η γέφυρα αναδύεται

Η κίνηση συνεχίζεται...

.

Αρχαίο Θέατρο (Ασκληπιείου) Επιδαύρου

.
Επίσκεψη στο θέατρο με την περίφημη ακουστική, μία μέρα μετά την παράσταση Νεφέλες.

Το θέατρο κτίστηκε σε δύο φάσεις, το 4ο και τον 2ο π.Χ. αιώνα.
Το σκηνικό οικοδόμημα (διώροφη σκηνή και παρασκήνια) δεν σώζεται.

Το κοίλο. 34 οι σειρές εδωλίων του αρχικού τμήματος, 21 οι σειρές για το επιθέατρο, φιλοξενούν περίπου 14.000 θεατές.

Η δυτική πύλη για το προσκήνιο

Ορχήστρα. Στο κέντρο της σώζεται η βάση του βωμού του Διονύσου (θυμέλη)

Η ανατολική πύλη για το προσκήνιο

Τα εδώλια (ασβεστόλιθος)

.
.

Παίζοντας με το Φάρο...

.
...από το φρούριο Φιρκά




.

Λυκόρεμα (νυχτερινό)

.

"Η λεύκα στο μικρό περιβόλι
η ανάσα της μετρά τις ώρες σου
μέρα και νύχτα·
κλεψύδρα που γεμίζει ο ουρανός.
Στη δύναμη του φεγγαριού τα φύλλα της
σέρνουν μαύρα πατήματα στον άσπρο τοίχο.
Στο σύνορο είναι λιγοστά τα πεύκα
έπειτα μάρμαρα και φωταψίες
κι άνθρωποι καθώς είναι πλασμένοι οι άνθρωποι.
Ο κότσυφας όμως τιτιβίζει
σαν έρχεται να πιει
κι ακούς καμιά φορά φωνή της δεκοχτούρας.

Στό μικρό περιβόλι δέκα δρασκελιές
μπορείς να ιδείς το φως του ήλιου
να πέφτει σε δυο κόκκινα γαρούφαλα
σε μιαν ελιά και λίγο αγιόκλημα.
Δέξου ποιος είσαι. Το ποίημα
μην το καταποντίζεις στα βαθιά πλατάνια
θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις.
Τά περισσότερα—
σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις."

Γιώργος Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα (1966), Θερινό ηλιοστάσι Ζ'
.
.

"Κι οι βράχοι κρυφακούνε..."

.







Μια ωραία βραδιά με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου στο (κατάμεστο) Θέατρο Πέτρας, με παλιούς και νέους μουσικούς στην μπάντα του:
Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα)
Δημήτρης Μπασλάμ (ακουστικό μπάσο)
Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα, πλήκτρα, φωνή)
Τάσος Μισυρλής (τσέλο)
Florian Mikuta (πλήκτρα)
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα, φλικόρνο)
Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο)

Στα θετικά η χορταστική διάρκεια 2,5 ωρών συν ένα μισάωρο(!) ανκόρ, ωραία παλιά και καινούρια κομμάτια, φοβερό κλίμα και διάθεση, όπως πάντα.
Στα αρνητικά τα προβλήματα στον ήχο (τουλάχιστον στις σχετικά πλαϊνές κερκίδες) τόνιζαν το ηλεκτρικό μπάσο και δεν άφηναν "χώρο" σε βιολί και τσέλο. Επίσης η έλλειψη της γυναικείας φωνής.

Το υπόλοιπο (μέχρι στιγμής) πρόγραμμα των συναυλιών εδώ.

.

Βραβείο Φαντασίας

.

Μεγάλη μου τιμή και ευχαριστώ την πουαντερί.
Το βραβείο λέει: Γράψε 5 πράγματα που σου αρέσουν σε ό,τι καλλιτεχνικό/δημιουργικό κάνεις. Τι σε εμπνέει να φτιάχνεις χειροποίητα δώρα;
Στείλε το βραβείο σε 5 bloggers.

Ας μιλήσω -ως οφείλω- για τις 5 αγαπημένες μου δημιουργικές ασχολίες, με τυχαία σειρά:

Πλέξιμο. Το έχω ξαναπεί: το καλύτερο αγχολυτικό. Με χαλαρώνει δημιουργικά και μου αφαιρεί όλη την ένταση και την κούραση της ημέρας. Έμπνευση αντλώ από την πρώτη ύλη που έχω στα χέρια μου (νήματα), από περιοδικά και βιβλία που αγοράζω (κυρίως) από το διαδίκτυο αλλά και από το πρόσωπο για το οποίο προορίζω το δωράκι.

Κέντημα. Μια άλλη δημιουργική δραστηριότητα που με ξεκουράζει. Εδώ υποχωρεί η έμπνευση, βασίζομαι συνήθως σε σχέδια παλιά, παραδοσιακά που βλέπω στις μαμάδες των φίλων και γνωστών, σε λαογραφικά μουσεία ή σε περιοδικά. Η φαντασία μπαίνει στα χρώματα που θα χρησιμοποιήσω, τα οποία επιλέγω ανάλογα τη διάθεση αλλά και την εποχή που θα ξεκινήσω το "έργο". Πέρα από το... δημιουργικό του πράγματος μου αρέσει η επαφή που έχω με το "παλιό", με τις ιστορίες που συνοδεύουν κάθε δημιουργία που βγαίνει από τα μπαούλα μαμάδων και γιαγιάδων που θέλουν να δείξουν τη τέχνη και να μοιραστούν μαζί μου τα μυστικά τους. Με εξιτάρει επίσης η ιδέα ότι αυτά τα χειροτεχνήματα με λίγη φροντίδα μπορεί να έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής. Τα φαντάζομαι να λειτουργούν ως τα "κεντήματα της γιαγιάς" και η γιαγιά αυτή τη φορά να είμαι εγώ!

Κατασκευές με χαρτί, ψυχρό πηλό κ.λπ. Εδώ λειτουργώ επικουρικά βοηθώντας την κόρη η οποία έχει άπειρες ιδέες (που πιστεύει ότι μπορούν) να εφαρμοστούν. Είναι ο πιο δημιουργικός χρόνος που περνάμε μαζί μέσα στο σπίτι, με τον πηλό, τα ψαλίδια, τα χαρτιά και τις κόλλες μας. Τα έργα αναρτώνται στο ψυγείο, στους τοίχους, τα ντουλάπια, γίνονται χρηστικά αντικείμενα ή χαρίζονται με μεγάλη περηφάνεια σε παππούδες-γιαγιάδες, δασκάλες, φίλους.

Κουζίνα. Από τα ψώνια μέχρι το μαγείρεμα και το σερβίρισμα, είναι από τις αγαπημένες μου δημιουργικές ασχολίες στην οποία επίσης βάζει το χεράκι της η πριγκιπέσα. Η μεγαλύτερη χαρά είναι να μοιραζόμαστε το αποτέλεσμα με φίλους, με καλέσματα σε κάθε ευκαιρία. Έμπνευση τώρα πια βρίσκω παντού (έγινε ξαφνικά της μοδός) αλλά αυτό που πραγματικά με συγκινεί είναι η ανακάλυψη παραδοσιακών προϊόντων και συνταγών, από τα μέρη που επισκεπτόμαστε, στη χώρα μας και αλλού.

Φωτογραφία. Ποτέ δεν ασχολήθηκα όσο θα ήθελα αλλά η εικόνα είναι για μένα πάνω από χίλιες λέξεις, είτε είναι σε άλμπουμ, είτε σε κορνίζα, είτε στο σκληρό δίσκο, είτε σε βιβλίο. Είναι οι στιγμές μου.

Εκτός λίστας, και στην κορυφή όλων, η πιο δημιουργική μου ασχολία είναι η ανατροφή της κόρης μου. Γλυπτική θα το έλεγα, δανειζόμενη τον τίτλο της Virginia Satir "Πλάθοντας ανθρώπους". Έργο δύσκολο καθώς ο πηλός εν προκειμένω είναι έμψυχος, η... πρώτη ύλη έχει τη δική της προσωπικότητα, με φέρνει καθημερινά αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες προκλήσεις, απαιτήσεις και χαρές.


Το βραβείο θα ήθελα με τη σειρά μου να το δώσω στις μυρωδάτες κυρίες του Aromacooking. Είναι παραπάνω από πέντε (κάνω ζαβολιά), άξιες και δημιουργικές σε έναν τομέα που θαυμάζω ιδιαιτέρως αν και... εξ αποστάσεως.
.

Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπίας (Ι)

.
Πέρα από την αναμφισβήτητη σπουδαιότητα και ομορφιά του, ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας μου αρέσει για έναν ακόμη λόγο: Είναι εύκολα προσβάσιμος για όλες τις ηλικίες, σε αντίθεση με τους Δελφούς -ας πούμε- που την ανηφορίτσα τους την έχουν, ενώ για καρότσι ούτε λόγος. Με μάρσιπο είχαμε πάρει την πριγκηπέσα (4 μηνών) και είχαμε δυσκολευτεί αρκετά.
Στην Ολυμπία το καρότσι πάει παντού, ακόμα και στα "δύσκολα" σημεία υπάρχουν ράμπες για καρότσια (ή αμαξίδια). Κι εδώ χρειάζεται καλή αντηλιακή προστασία αλλά υπάρχουν και αρκετά σκιερά σημεία για ξεκούραση.
Στα συν θα έβαζα την πολύ καλή τεκμηρίωση του χώρου με διακριτικές αλλά σαφείς πινακίδες και σχεδιαγράμματα καθώς και τη δυναμική που έχει στις εργασίες αναστήλωσης, έτσι, αν και η προηγούμενη επίσκεψή μας ήταν μόλις το 2004, είδαμε αρκετές "καινούριες" εικόνες.
Μια πρώτη γεύση από τα "κλασικά", πέριξ της Ιερής Άλτεως:

Το Γυμνάσιο. Προπονητήριο των αθλητών για αγωνίσματα δρόμου. Το μήκος της στοάς είναι όσο και το μήκος του ολυμπιακού σταδίου ώστε να διευκολύνονται οι αθλητές, σώζονται μάλιστα δύο "αυλάκια" που σηματοδοτούσαν την αφετηρία και τον τερματισμό. Στον εξωτερικό χώρο του Γυμνασίου γίνονταν οι προπονήσεις στο δίσκο και το ακόντιο.

Η Παλαίστρα. Χώρος προπόνησης των αθλητών στην πάλη και την πυγμή ήταν η εσωτερική αυλή ενώ γύρω από το περιστύλιο αναπτύσσονταν δωμάτια προετοιμασίας τους, αποδυτήρια και λουτρά.

Η Κρυπτή Στοά (είσοδος των επισήμων και των ελλανοδικών στο Στάδιο).

Το Στάδιο, στην τελευταία του θέση, εκτός της Ιεράς Άλτεως. Διαρίνονται τα καθίσματα των ελλανοδικών και ο βωμός της θεάς Δήμητρας. Οι θεατές κάθονταν στα πρανή, απ' ευθείας στη γη.

Το Εργαστήριο του Φειδία. Μετά την ολοκλήρωση των έργων στην Ακρόπολη της Αθήνας, ο Φειδίας ήρθε στην Ολυμπία και στο εργαστήριο αυτό φιλοτέχνησε το περίφημο -μη σωζόμενο- χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας.
Στα ερείπια του εργαστηρίου χτίστηκε τον 5ο μ.Χ. αιώνα παλαιοχριστιανική βασιλική, χρησιμοποιώντας σαν οικοδομικό υλικό κυρίως αρχιτεκτονικά μέλη των αρχαίων κτισμάτων.
.